De Tielman
Brothers: De bekendste band van de Indo-rock.
The Typhoons was een band uit de wijk Nazareth in
Maastricht. Jack de Nijs uit Roosendaal schreef speciaal
voor de groep 2 Nederlandstalige nummers. Vrijwel zeker heeft hij de
The Typhoons leren kennen tijdens zijn studietijd rond 1960 op de
Hogere Hotelschool in Maastricht. Beide nummers blinken
naast de pakkende tekst en zang van Frans Jansen vooral ook
uit door hun fraaie gitaarsound.
The Blue Sensation: De
groep behoort tot de nieuwe generatie Indo-bands
Indorock(van Krontjong tot
Indorock)Indo-Rock is een muzikale stroming welke
voornamelijk actief was en het meest succesvol in de periode 1955 tot
1965. Het waren de platenverzamelaars die in de jaren zeventig de term
Indo-Rock" lanceerden om deze muzikale stroming, gedragen door
Indische en Ambonese bands uit Nederland, te typeren. De typering
"Indo-Rock" is inmiddels in deze term, ingeburgerd in de popliteratuur.
De eerste Indo bandjes waren actief in Rotterdam en Den Haag, maar ook in
steden als Amsterdam, Zaandam, Vlissingen, Maastricht, Groningen en andere
plaatsen waren ze te vinden. The Tielman Brothers waren de trendsetters
en hun roots zoals de traditionele Indonesische volksmuziek, krontjong,
gamelan, Hawaiian steelgitaar melodieen en de muziek van gitaarpionier Les
Paul wisten ze in de 2e helft van de 50-er jaren te vermengen met de toen
net in opkomst zijnde rock & roll klanken. Hun platenproductie voor Bovema
in de periode 1959-1961 die uitkwamen op het Imperial label, bevatten bijna
reeds alle ingredienten voor de Indo-Rock.
In 1961 verschenen ook de eerste albums van The Ventures in Europa en deze
stijl sprak een groot aantal Indo gitaristen enorm aan. Strakke, soms
rollende en dan weer gevoelige gitaarpartijen en een vleugje country, dat
was het helemaal. De beide gitaristen Bob Bogle (sologitaar) en Don Wilson
(ritmegitaar) speelden op een Fender Jazzmaster en dit is mogelijk de
verklaring voor de opmars van deze gitaar onder de Indo groepen. Het
essentiele element van de Indo rockers was hun compacte speelwijze, waarbij
drums, bas- en ritmegitaar een eenheid vormden en de sologitaar zijn eigen
partij speelde. Een extra ritme gitarist of soms 2e sologitarist
ondersteunde de sologitarist met versterkte accenten, tegen ritmes of
zwaardere baslijnen over twee of drie snaren gespeeld. Stuwende gitaren op
de lage snaren. Andy en Reggy Tielman brachten aan het eind der 50-er jaren
reeds op onnavolgbare manier hun instrumentals op deze wijze voor het
voetlicht.
Een groot aantal Indo rockers kreeg aanlokkelijke aanbiedingen om in Duitse
clubs als professionele muzikanten aan de slag te gaan en de hoogtij dagen
van de Indo-Rock braken aan, totdat de veel goedkopere Engelse bands
omstreeks 1964 met hun beat muziek voorgoed een einde maakten aan deze
scene. In Nederland zelf kenden we nog een aantal andere stromingen binnen
de Indo-Rock. Allereerst zijn er de groepen die een mix speelden van Latin
dansritmes en instrumentale rock & roll en ook experimenteerden met 2
sologitaristen.
De belangrijkste exponenten van deze South-American Rock stijl waren
uiteraard de 'uitvinders' hiervan Electric Johnny & his Skyrockets en verder
bekende bands zoals The Rollers, Boy & his Rolling Kids, Tony & his Magic
Rhythms en The Hap-Cats. Het repertoire van The String-A-Longs paste in die
tijd naadloos aan bij de stijl van de Indo bands. Dan zijn er nog de
groepen, die piano en orgel integreerden in de Indo-Rock. De Rotterdamse
Oety & his Real Rockers leverden de basisarrangementen en de latere
muzikanten voor de supergroep The Javalins.